The School & The Seagull

1 மறுமொழிகள்


I was at Karaikudi recently for the 79th annual Kamban Festival; Kamban authored the immortal Tamil epic Kamba Ramayanam. I was also searching  the heirs of  the Good Samaritans mentioned in my mother’s autobiography. She was born there; so was I. K.Subashini PhD, the co-founder of the Tamil Heritage Foundation, caught me off guard and commandeered me to spend Quality-Time at Chairman  Manicka Vasagam Middle School at Devakottai. That visit was to become a turning point in my life.

I suggested the parents being invited. None came as most were marginalised daily wage-earners. The heritage of the school is interesting. The 86-year old Prince of Devakottai told me that he studied in this very school run by Thiruvengadam Iyengar for the then elite. The family of Mr. Manicka Vasagam,  a former chairman of the municipality, donated generously for the school. It is poetic justice that it serves the down-trodden, now.  I learnt that this ‘nondescript‘ school thrived on innovations galore.

The day’s events unfolded themselves in an impressive array with military precision. A student hoists the National Flag usually. They yielded that privilege to me formally. A girl of ten compèred the proceedings, like a sergeant-major. All stood at attention, saluted the flag and sang the National Anthem in unison, as to manner born. At her prompting, one student read the day’s news in Tamil, another in English, followed by a report on a refreshingly new science milestone and, much to my delight, a gem of reflective practice on critical thinking. The students reassembled in the hall for the session I was to lead.  Instead, I was led.

Prime Minister Modi would have been won over by the hygiene during the midday meal. Each student had a clean plate placed on a serviette; a parent-volunteer ensured smooth service and logged his /her comments. The vibrant Parent-Teachers Association meets in the parents’ humble abodes, in turns, once a month.

I was treated to a special repast of many students presenting their achievements with becoming modesty. Most had more than 15 testimonials. Dhanalakshmi was the record-holder with 46 rewards; both her parents are daily labourers. I did gain the impression that the parents were also receiving guidance on livelihood issues. As Wordsworth put it in 1802,           “The Child is father of the Man”.

We opted for a Q & A session. I am driven to give a condensed indirect speech version for ensuring impersonal presentation. I was grilled by probing questions that kept me on my toes for four hours! I had earlier commended their habit of note-taking. A daily re-read of the previous day’s lessons, an analytical study of that day’s lessons and a survey of the next day’s lessons, I said, can avert slogging for the examination. We had an interesting exchange of views about reading as a habit. I had hinted that only death can arrest one’s studious way of life. I was quizzed as to how much I followed my own advice! I suggested their keeping a diary for four years in one page by suitably partitioning it; I said two such diaries will show their intellectual growth in eight years, in a comparable format. This was whole-heartedly welcomed. The Headmaster’s suggestion about my sending a quote and my comments thereon in a single page for display was well-received.

Some samples from the Q & A session:

Parameswari asked me to cite some exemplary decisions by me. I told her about my opting for the Indian Audit & Accounts Service, as it guaranteed statutory autonomy. I also mentioned returning to India, though settled in the United Kingdom, for academic work in Tamil. I had earlier mentioned  about two politicians, whom I admired. Jagadeeswaran wished to know more. I told him how Nehru took our objection to the government footing his election expenses in proper perspective; he paid it from his pocket and thanked the ‘ever vigilant’ Accountant General, Madras, handsomely. We had a good laugh as all knew the contemporary aberrations. The other was Mr.Hitendra Desai, the Chief Minister of Gujarat in 1966. I was the Financial Adviser. His advice to me was that I do not have to rationalise consent to proposed expenditure. I was obliged, he said, to cite reasons and suggest alternatives, if I vetoed any proposal. I told the children that this advice stood me in good stead throughout my career. I had mentioned that the Council Libraries welcomed me in Tamil and other languages in the U.K. This led to a spirited discussion on language-learning and they readily accepted that while the mother tongue is a must, a polyglot is better endowed. Karthikeyan wanted me to name the language that attracted me. I mentioned Arabic that excelled in calligraphy, cadence and exact meaning. I mentioned Mr.A.Srinivasaraghavan, the scholar, as my favourite teacher to Raji and confessed to Bharathkumar that I was pressurised by my father to enter the civil service.  We had, thanks to Chinnammal, a hilarious discussion on my love for native cricket called kittipull. Karthika floored me by asking about my best friend. I had recently lost Mr. K.R.V.Subramanian, a bosom friend of 65 years. I almost broke down when I recalled that bond.

In sum, we learnt from each other.

The link to Richard Bach’s Jonathan Livingston Seagull is obvious. Jonathan was a metaphor for flying; he flew higher and higher for his love of flying rather than searching for food. I indulged in a hurried story-telling session on ambition with Jonathan as the model. The children were transfixed with wonderment. I intend a follow-on session.

Good news travels fast, like the Olympian’s javelin throw. I addressed my service colleagues on this School, on April 15. They were transfixed no less and some shared similar stories.
India will be transformed only through such schools. I hope this appeals to the readers of Confluence.

மண்ணின் குரல்: மே 2017: திருமலை நாயக்கர் மகால் கட்டிடக் கலையும் அருங்காட்சியகச் சேகரிப்புக்களும்

0 மறுமொழிகள்

திருமலை நாயக்கர் மகால் அல்லது அரண்மனை 1971ம் ஆண்டு தமிழ் நாடு அரசுக்குக் கீழ் வந்தது. அரண்மனை தானே, என நினைப்பவர்கள் பலருக்கு இங்கே உள்ளே உள்ள அருங்காட்சியகத்தைப் பற்றி அதிகம் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பு கிடைக்காமல் இருந்திருக்கலாம்.  இங்குக் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கின்ற அரும்பொருட்கள் வெவ்வேறு வகையானவை.  திண்டுக்கல், தேனி, மதுரை போன்ற மாவட்டங்களிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட முதுமக்கள் தாழிகள் சில இங்குள்ளன. முதுமக்கள் தாழிகளில் இத்தனை வேறுபாடுகளா என யோசிக்க வைக்கும் தன்மையுடன் இவை திகழ்கின்றன. உதாரணமாக மதுரைக்கு அருகில் தங்கச்சியம்மாபட்டியிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட ஒரு முதுமக்கள் தாழியை இப்படிக் குறிப்பிடலாம். 

இந்த விழியப் பதிவில்
  • எப்படி முதுமக்கள் தாழியில் இறந்தவர் உடலை வைத்து புதைப்பர் என்ற விளக்கம்
  • சமண தீர்த்தங்கரர் சிற்பங்கள் பற்றிய விளக்கங்கள்
  • தேனி மாவட்டத்தின் வடுகப்பட்டி பகுதியிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட  வட்டெழுத்துக்கல்வெட்டுடன் அமைந்த தீர்த்தங்கரர் சிற்பம்
  •  சிற்பங்கள் எதிர் மதத்தோரால் சிதைக்கப்படும் போது முகமும் அதில் குறிப்பாக ஏன மூக்குப் பகுதி சிதைக்கப்படுகின்றது என்ற செய்தி
  • நவகண்ட சிற்பம் - நவகண்ட பலி என்பதன் விளக்கம்
  • ஜேஸ்டா தேவி சிற்பம் பற்றிய செய்திகள்
  • அத்திரம்பாக்கம் பெருங்கற்கால கருவிகள்
  • பழங்கருவிகள் பற்றிய விளக்கம்
  • கங்காளர் சிலை விளக்கம்
  • திருமலை நாயக்கர் மகால், மண்டபங்கள் பற்றிய வரலாற்றுச் செய்திகள்
என விரிவாகச் செல்கிறது இந்தப் பதிவு.

திருமலை நாயக்கர் மகால்  மதுரையை ஆண்ட   திருமலை நாயக்கரால் கி.பி. 1636 ஆம் ஆண்டில் கட்டுவிக்கப்பட்டது. அந்த நாளிலேயே   இத்தாலியக் கட்டிடக் கலைஞர் ஒருவரால் வடிவமைக்கப்பட்டது இந்த அரண்மனை. இந்து, முஸ்லிம் கட்டிடக் கலைப் பாணிகள் கலந்து அமைந்த இந்தோ சரசானிக் பாணி என அழைக்கப்படும் கட்டிடக்கலைப் பாணியில் வடிவமைக்கப் பட்டுள்ளது இந்த அரண்மனை,  

இந்த அரண்மனையில் தற்சமயம் மதுரையைச் சுற்றியுள்ள மாவட்டங்களிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட அரும்பொருட்கள் கொண்ட அருங்காட்சியகம் இங்கே நாடகசாலை பகுதியில் அமைந்துள்ளது. தமிழகத் தொல்லியல் துறையின் மதுரை பகுதி அலுவலகம் இதே கட்டிடத்தில் இயங்கி வருகின்றது.

விழியப் பதிவைக் காண:
யூடியூபில் காண:

பார்த்து கருத்துக்கள் பகிர்ந்து கொள்க!

இப்பதிவைச் செய்வதற்கான ஏற்பாட்டில் எனக்கு உதவிய முனைவர்.பசும்பொன், முனைவர்.ரேணுகா ஆகியோருக்கும், பதிவில் விளக்கமளித்து உதவிய தமிழகத்  தொல்லியல் துறை அலுவலகத்தின் காப்பாட்சியர் திரு.சக்திவேல் அவர்களுக்கும். என்னுடன் வந்து இணைந்து கொண்ட முனைவர் பத்மாவதி, முனைவர் மலர்விழி மங்கை ஆகியோருக்கும் எனது நன்றி.

[தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை] ​​​

மண்ணின் குரல்: மே 2017: திருமோகூர் காளமேகப் பெருமாள் கோயில்

0 மறுமொழிகள்

நீண்ட காலப் பழமையும் வரலாறும் கொண்ட ஒரு கோயில் மதுரையில் திருமோகூர் காளமேகப் பெருமாள் கோயில். சங்ககால தொண்மைச் சிறப்புக்கள் அமைந்த ஒரு கோயில் இது. 

சங்ககாலத்தில் பழையன் என்று சுட்டப்படும்  குறுநில மன்னன் ஒருவன் திருமோகூரை ஆண்டு வந்துள்ள செய்தியை மதுரைக்காஞ்சி வரிகள் இப்படிப் பாடுகின்றன.

பழையன் மோகூர் அவையகம் விளங்க
நான்மொழிக்கோசர் தோன்றியன்ன

இந்த வரிகளில் குறிப்பிடப்படும் நான்மொழிக்கோசர், குறுந்தொகையில் குறிப்பிடப்படும் நாலூர்க்கோசரே எனக்கருதப்படுகின்றது.  வம்ப மோரியர் தென்னாட்டின் மீது படையெடுத்து வந்த போது பழையன் கோசரின் துணையால், வம்ப மோரியரை வென்றதாக அகநானூறு(261) குறிப்பிடுகின்றது. இச்செய்திகளின் அடிப்படையில் காணும் போது பழையரால் ஆட்சி செய்யப்பட்ட கோகூர், மௌரியர் காலத்துக்கு முந்திய பழமை வாய்ந்த ஓர் ஊர் எனத் தெரிகின்றது.

சங்ககாலம் தொடங்கி மாயோன் வழிவாட்டில் புகழ்பெற்றிருந்த இக்கோயில் ஏறக்குறைய எட்டு, ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு வாக்கில் கற்கோயிலாக எழுப்பப்பட்டு வழிபாட்டில் இருந்து வந்துள்ளது. திருமங்கையாழ்வாரால் மங்களாசாசனம்  செய்யப்பட்டுள்ளார் இக்கோயிலில் எழுந்தருளியிருக்கும் காளமேகப்பெருமாள் சாமி. மணவாளமாமுனிகளும் காளமேகப்பெருமாளைப் பணிந்து பாடியுள்ளார்.

இக்கோயிலின் முன் வாசலில் மருது மண்டபம் என அழைக்கப்படும் கம்பத்தடி மண்டபத்தைக் காணலாம். இங்கு சின்னமருது, பெரியமருது சிற்பங்கள் தூண்களில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இப்பகுதியை மருது சகோதரகள் கட்டி விரிவு செய்துள்ளனர். 

இதற்கு அடுத்து வரும் மகாமண்டபம் விஜயநகர கலைப்பாணி கட்டுமானம் கொண்டது. 

இக்கோயிலில் எழுந்தருளியிருக்கும் தாயாருக்கு மோகனவல்லி, திருமோகூர் வல்லி நாச்சியார், மேகவல்லி நாச்சியார் என்ற பெயர்கள் வழக்கில் உள்ளன.

இக்கோயிலிலுள்ள சுதர்சனர் சிற்பம் 4 அடி உயரத்தில் அமைந்தது. இங்குள்ள பாண்டியன் சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியனின் கல்வெட்டில், காங்கேயன் என்பவரால் இக்கோயிலில் வைக்கப்பட்டுள்ள திருவாழி ஆழ்வாருக்கு வழங்கப்பட்ட நிலக்கொடை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இக்கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்படும் திருவாழி ஆழ்வாராகச் சக்கரத்தாழ்வாரை அதாவது சுதர்சனரை குறிப்பிடலாம். 

காளமேகப் புலவரும் காளமேகப் பெருமாள் மீது ஒரு தனிப்பாடல் பாடியிருப்பதாக அறியமுடிகின்றது.

இக்கோயிலின் திருச்சுற்றுச்சுவர் கி.பி.1699-1700 வாக்கில் மதுரை மங்கம்மாள் அரசியின் தளவாயாக விளங்கிய நரசப்பையரின் அனுமதியின் பேரில் வெங்கப்பையர் என்பவரால் கட்டப்பட்டுள்ளமையை இக்கோயிலின் கல்வெட்டிலிருந்து அறிய முடிகின்றது.

ஏராளமான நீண்ட வாசகங்களில் தமிழ் எழுத்து கல்வெட்டுக்கள் இக்கோயிலில் நிறைந்திருக்கின்றன. ஒரு வரலாற்றுச் சின்னமாக  இந்தத் திருமோகூர் காளமேகப் பெருமாள் கோயில் திகழ்கின்றது.

துணை நூல்:
மாமதுரை,பொ.இராசேந்திரன், சொ.சாந்தலிங்கம், -  பாண்டிய நாட்டு வரலாற்று ஆய்வு மையத்தின் வெளியீடு.

விழியப் பதிவைக் காண:
யூடியூபில் காண:

பார்த்து கருத்துக்கள் பகிர்ந்து கொள்க!

[தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை] ​​​


Copyright 2008 Tamil Heritage Foundation. All Rights Reserved. Designed by LIMATION TECHNOLOGIES